เว็บไซต์ อนาคามี เผยแพร่คำพระศาสดา เผยแพร่คำสอนตถาคต เว็บไซต์เผยแพร่พระสุตรคำสอนของพระพุทธเจ้า คลิปคำสอน คลิปสาธยายธรรม
 
 
  อริยสัจสี่ ความจริงอันประเสริฐมีสี่อย่างเหล่านี้ 166  
 
 

อริยสัจสี่
ภิกษุทั้งหลาย ! ความจริงอันประเสริฐมีสี่อย่างเหล่านี้, สี่อย่างเหล่าไหนเล่า ?


สี่อย่างคือ
     ความจริงอันประเสริฐ คือ ทุกข์,
     ความจริงอันประเสริฐ คือ เหตุให้เกิดทุกข์,
     ความจริงอันประเสริฐ คือ ความดับไม่เหลือของทุกข์, และ
     ความจริงอันประเสริฐ คือ ทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือของทุกข์.

ภิกษุทั้งหลาย
(1) ความจริงอันประเสริฐคือทุกข์ เป็นอย่างไรเล่า ?
คำตอบคือขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่นถือมั่นห้าอย่าง. ห้าอย่างนั้นอะไรเล่า ? ห้าอย่างคือขันธ์อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่นถือมั่น ได้แก่ รูป เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ.
ภิกษุทั้งหลาย ! อันนี้เรากล่าวว่า ความจริงอันประเสริฐคือ ทุกข์.

ภิกษุทั้งหลาย
(2) ความจริงอันประเสริฐคือเหตุให้เกิดทุกข์เป็นอย่างไรเล่า ?
คือตัณหา อันใดนี้ ที่เป็นเครื่องนำให้มีการเกิดอีก อันประกอบด้วยความกำหนัด เพราะอำนาจความเพลินมักทำให้เพลินอย่างยิ่งในอารมณ์นั้นๆ ได้แก่ ตัณหาในกาม,ตัณหาในความมี ความเป็น, ตัณหาในความไม่มีไม่เป็น.
ภิกษุทั้งหลาย ! อันนี้เรากล่าวว่า ความจริงอันประเสริฐคือ เหตุให้เกิดทุกข์.

ภิกษุทั้งหลาย
(3) ความจริงอันประเสริฐคือความดับไม่เหลือของทุกข์ เป็นอย่างไรเล่า ? คือความดับสนิทเพราะความจางคลายดับไป โดยไม่เหลือของตัณหานั้น ความสละลงเสีย ความสลัดทิ้งไป ความปล่อยวาง ความไม่อาลัยถึงซึ่งตัณหานั้นเอง อันใด.
ภิกษุทั้งหลาย ! อันนี้เรากล่าวว่าความจริงอันประเสริฐคือ ความดับไม่เหลือของทุกข์.

ภิกษุทั้งหลาย
(4) ความจริงอันประเสริฐคือทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือ ของทุกข์ เป็นอย่างไรเล่า? คือหนทางอันประเสริฐประกอบด้วยองค์แปด นั่นเอง, ได้แก่สิ่งเหล่านี้คือ ความเห็นชอบ (ความเห็นในการออกจากกาม พยาบาท เบียดเบียน ละความเห็นผิด ในการยึดขันธ์ห้า) ความดำริชอบ การพูดจาชอบ การงานชอบ, การเลี้ยงชีพชอบ ความเพียรชอบ ความระลึกชอบ( สัมมาสติ ) ความตั้งใจมั่นชอบ( สัมมาสมาธิ )

ภิกษุทั้งหลาย ! อันนี้เรากล่าวว่า ความจริงอันประเสริฐคือ ทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือของทุกข์.

ภิกษุทั้งหลาย ! เหล่านี้แลคือความจริงอันประเสริฐสี่อย่าง.

ภิกษุทั้งหลาย ! เพราะเหตุนั้นในกรณีนี้ พวกเธอพึงทำความเพียร เพื่อให้รู้ตาม เป็นจริงว่า “นี้เป็นทุกข์, นี้เป็นเหตุให้เกิดทุกข์, นี้เป็นความดับไม่เหลือของทุกข์, นี้เป็นทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือของทุกข์,” ดังนี้เถิด.